یادداشت، حمله به گرین ویلیج؛ آیا رهبری طالبان مخالف مذاکرات صلح است؟

به گزارش لیسون، در حالی که خلیل زاد برای نهایی سازی توافق صلح با طالبان در کابل به سر می برد، این گروه شب گذشته حمله گسترده ای را علیه منطقه خارجی نشین کابل ترتیب داده که سوالات جدی را در زمینه صلح افغانستان به وجود آورده است؟

یادداشت، حمله به گرین ویلیج؛ آیا رهبری طالبان مخالف مذاکرات صلح است؟

به گزارش لیسون، شب گذشته حمله گسترده ای از طرف گروه طالبان در منطقه موسوم به گرین ویلیج در شرق کابل ترتیب داده شد، حمله ای که به گفته سخنگوی طالبان هدف اصلی آن مقر نیروهای بلک واتر آمریکایی بوده است.

شاید بتوان گفت این حمله یکی از بزرگترین حملات گروه طالبان علیه نیروهای خارجی در چندماه گذشته بوده است اما نکته مهم تر از گستردگی، زمان انجام این حمله است؛ یعنی دقیقا زمانی که زلمی خلیل زاد کننده ویژه آمریکا برای صلح افغانستان در کابل حضور دارد و با شادمانی از نهایی شدن توافق صلح با گروه طالبان می گوید.

شاید برای تحلیل گران و کارشناسان مسائل بین الملل این موضوع قابل پذیرش باشد که وقتی دو طرف بر سر موضوعی وارد مذاکرات نزدیک به یک ساله شده اند و هدف شان این است که در مذاکره بیشترین منافع خود را تأمین کنند، اعمال آن ها به سمتی پیش می رود که برای طرف مقابل اعتمادسازی کرده و او را برای توافق نهایی ترغیب کنند.

با این حال دیده می گردد که هم زمان با اوج گیری اخبار در مورد نهایی شدن توافق صلح میان طالبان و آمریکا، گروه طالبان چند حمله گسترده و وسیع را در دستور کار خود قرار داده است و تمام این حملات دقیقا زمانی انجام می گردد که دور نهم مذاکرات میان این گروه و آمریکا سرانجام یافته و همه منتظر امضای این توافق از سوی طرفین هستند. از جمله این حملات می توان به حمله به مرکز ولایت قندوز و اشغال چند ساعته آن، حمله به مرکز شهر پلخمری، کشته شدن یک تا سه نظامی آمریکایی در جنوب افغانستان و در آخرین حرکت حمله گسترده شب گذشته به منطقه سبز کابل یعنی منطقه حضور نیروهای خارجی و مؤسسات آن ها اشاره کرد.

در اینجا می توان دو احتمال را در رابطه با این حملات مورد بحث و بررسی قرار داد:

احتمال اول؛ بازی طالبان با افکار عمومی بدنه میانی خود

یک احتمال وجود دارد که طالبان و آمریکا به توافق پنهانی دست پیدا کرده و خود را برای اجرای این توافق آماده می کنند ولی رهبران طالبان یک مشکل اساسی برای انجام این توافق دارند و آن هم از دست دادند بدنه میانی یا همان جنگجویان خود است. طالبان همواره با شعار مبارزه و جهاد با نیروهای خارجی تا زمان خروج آخرین نظامی خارجی از افغانستان پیش آمده و همین موضوع باعث شده تا بتواند بدنه میانی مبارز گسترده ای را در سراسر افغانستان برای خود دست وپا کند. این بدنه که عمدتا به صورت ایدئولوژیک وارد گروه طالبان شده در صورت توافق رهبران طالبان با آمریکا و اعلام آتش بس به شدت سرخورده خواهد شد و دست از حمایت این گروه برمی دارد و به احتمال فراوان با جدا کردن راه خود، گروه دیگری برای مقابله با آمربکا پیدا و به آن متوسل خواهد شد. حال آنکه این گروه چه است و چگونه عمل خواهد کرد بحث مفصلی است که در جای دیگر به آن پرداخته خواهد شد.

رهبران طالبان به خوبی این موضوع را درک می کنند و برای آرام کردن اذهان افراد میانی خود پیش از توافق با آمریکا حملات گسترده ای را ترتیب می دهند و بعد اینگونه وانمود می کنند که از سر قدرت آمریکا را مجبور به انجام این توافق کرده و ژست پیروز مذاکره را خواهند گرفت تا با این وسیله بدنه میانی را همواره در کنار خود داشته باشد.

اما بررسی میدانی حوادث در افغانستان نشان می دهد که این احتمال از قوت زیادی برخوردار نیست. بدنه میانی طالبان خود درگیر اصلی این حملات است و اگر فریبی در برنامه ریزی این حملات باشد قطعا آن را حس خواهد کرد و دیگر شاهد از جان گذشتن این افراد در حملات انتحاری نخواهیم بود حال آنکه همین شب گذشته عامل اصلی حمله فردی انتحاری بوده است. از سوی دیگر اگر این احتمال را بپذیریم در مدت کوتاهی این عملیات روانی لو خواهد رفت و در همین مدت ریزش در بدنه طالبان آغاز خواهد شد و این احتمال با شکست روبرو می گردد پس این احتمال زیاد قابل اتکا و بررسی نیست.

احتمال دوم؛ نارضایتی رهبری و فرماندهان نظامی طالبان از مذاکرات صلح

احتمال دومی که مطرح می گردد این است که رهبری طالبان و فرماندهان عمدتا نظامی این گروه از روند مذاکرات صلح در دوحه ناراضی بوده و به شدت با بندهای توافق مخالف هستند. آنها همواره بر خروج کامل نیروهای خارجی از افغانستان تأکید کرده و تنها راه صلح را خروج کامل این نیروها می دانند. حتی در برخی موارد نظراتی از سوی طالبان انتشار یافته که آنها حتی با حضور نیروهای امنیتی خارجی برای حراست از سفارتخانه های خارجی نیز مخالفت کرده اند. از سوی دیگر رهبری طالبان به این جمع بندی رسیده است که اکنون این آمریکایی ها هستند که نیازمند توافق صلح بوده و حاضر به هر امتیازدهی برای خروج آبرومندانه از افغانستان هستند بنابراین نیازی نیست تا در شرایط کنونی این گروه با عبور از خطوط قرمز خود اقدامات نظامی را کنار گذاشته و خود را تبدیل به یک حزب صرفا سیاسی کند که در نهایت باید در پازل دموکراسی غربی تبیین شده از سوی آمریکا بازی کند. این احتمال وجود دارد که آغاز حملات گسترده طالبان در 6 ولایت افغانستان و دو حمله به نیروهای خارجی یکی در جنوب و دیگری به منطقه سبز کابل در واقع پیام مخالفت رهبری طالبان با این مذاکرات است. حتی برخی بر این باورند که رهبری طالبان از طریق ساماندهی این حملات به تیم سیاسی و مذاکراتی خود در قطر نیز این سیگنال را ارسال کرده که در راه مذاکرات صلح خلاف اوامر او برخورد نکنند هرچند بدون مجوز شورای رهبری طالبان هیچ توافقی به امضا نخواهد رسید.

به نظر می رسد این احتمال دوم به حقیقت نزدیک تر است و آمریکایی ها هم می دانند راه سختی برای رسیدن به صلح با طالبان در پیش دارند اما آن ها نیز در برابر این حملات سکوت اختیار کرده اند زیرا می دانند هرگونه موضعی در برابر طالبان اکنون آن ها را از توافق دور می کند و این آمریکا است که در درجه اول نیازمند این توافق قبل از 2020 می باشد.

اکنون باید منتطر ماند و دید که در روزهای آینده چه اتفاقاتی در صحنه سیاسی و نظامی افغانستان رقم می خورد و سرنوشت صلح در این کشور به کجا می انجامد.

.

منبع: خبرگزاری تسنیم
انتشار: 11 مهر 1398 بروزرسانی: 6 مهر 1399 گردآورنده: lison.ir شناسه مطلب: 313

به "یادداشت، حمله به گرین ویلیج؛ آیا رهبری طالبان مخالف مذاکرات صلح است؟" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "یادداشت، حمله به گرین ویلیج؛ آیا رهبری طالبان مخالف مذاکرات صلح است؟"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید