پیچیده ترین دیالوگ های سینما؛ از برگمان تا کوبریک

به گزارش لیسون، مجله دیجی کالا - صوفیا نصرالهی: تقریبا حدود یک قرن پیش تماشاگران در سالن های سینما جمع می شدند تا صورت ماریا فالکونتی در فیلم مصایب ژاندارک کارل تئودور درایر را نگاه کنند و همه آن لایه های احساسات را که پشت حرکات چهره پنهان بود کنار بزنند و کشف کنند. چند دهه بعد تماشاگران به رویا های مه گرفته تارکوفسکی زل زدند و سعی می کردند اشیایی را که روی پرده می بینند رمزگشایی کنند یا در هزارتو های روان انسان ها در سینمای ژان لوک گدار هدایت شوند.

پیچیده ترین دیالوگ های سینما؛ از برگمان تا کوبریک

این روز ها بعد از این همه سال که خلاقیت در سینما به اوج رسیده و با پیشرفت سریع تکنولوژی، یک نکته تعیین شده است؛ سینما هنر ثبت چیز های نگفتنی است. هنر بیان عمیق ترین و گریزان ترین اجزای تفکر انسان، که روی پرده با رنگ، سایه، نور و پرسپکتیو ترسیم می شوند. با این حال علی رغم این که سینما فرم های متفاوتی برای خلاقیت و بیان هنری دارد، زبان خودش را ثبت کرده و به هر حال دیالوگ فیلم لحظات باشکوهی در بیان شفاهی احساسات رقم می زند. اینجاست که فیلم هایی با دیالوگ های پیچیده وارد قصه می شوند.

معمولا دیالوگ فیلم بخش غالب و مسلط در آن است. در این مطلب نگاهی داریم به فیلم هایی با دیالوگ های پیچیده؛ دیالوگ هایی که هوشمندانه و جامع هستند و خیلی خوب برای فیلم ها نوشته شده اند.

دکتر استرنج لاو

  • عنوان اصلی:

    Dr. Strangelove
  • محصول:

    1964
  • کارگردان:

    استنلی کوبریک

فیلمی که غالبا به عنوان یک رویای عجیب و غریب یا یک پارودی سیاسی درک و دریافت می شود. فیلم دکتر استرنج لاو: یا چگونه یاد گرفتم دست از نگرانی بردارم و به بمب عشق بورزم؟ محصول 1964 قطعا یکی از ماهرانه ترین کمدی های سیاه کل تاریخ سینماست. در نگاه اول نمایش کاراکتر های رئالیستی و موقعیت ها زیر یک نور کاملا سورئالیستی ممکن است تماشاگر را سرگردان کند که پاسخ طبیعی اش به این فیلم باید خنده باشد یا ترس. این دقیقا نقطه قوت فیلم است. فیلم نمایشی را اجرا می کند که تجربه اش راحت تر از درکش است.

این شبیه هیچ کدام از فیلم های دیگر مربوط به جنگ سرد نیست. حال و هوای ابزورد فیلم روی مشاهده افسران ارتشی که کاریکاتوری تصویر شده اند، متمرکز است. کاراکتر هایی که توسط گروه بازیگران بی نقص از جمله پیتر سلرز و جورج سی. اسکات جان گرفته اند. در تمام زمان فیلم این کاراکتر ها دیالوگ های کوتاهی می گویند که باعث می شود نقاط تاریک و مبهم روان انسان تعیین شود.

دیالوگ های فیلم از همان لحظه اول تا آخر درخشان هستند. همزمان کنایه آمیز، روانشناختی و تمثیلی اند. هر کدام از مکالمه های فیلم یک جنبه از آشوب های همیشگی جهان سیاست را نشان می دهد. این فیلم یک هجویه تند و تیز است که در آن می توانید دیالوگ شاهکاری از قول رئیس جمهور بشنوید که می گوید: آقایون شما نمی تونین اینجا دعوا کنید… اینجا اتاق جنگه!

قهوه و سیگار

  • عنوان اصلی:

    Coffee and Cigarettes
  • محصول:

    2003
  • کارگردان:

    جیم جارموش

مرد قهوه و سیگار عجب ترکیب درجه یکی است. شما تقریبا می توانید بوی دود این فیلم را از خلال دستپاچگی های کاراکترهایش استشمام کنید. دوربین روی آن میز شطرنجی در حرکت است. یکی از آن فیلم هایی است که تماشاگران با کنجکاوی دیدنش را شروع می کنند؛ و بعد در حال تماشای دیالوگ های ماهرانه و ظریف، اما دردآور به یک نتیجه قطعی می رسند: جیم جارموش مثل همیشه فرم و سبک خودش را دارد، اما علاوه بر آن حرفی هم برای گفتن دارد.

هنرمندان، عشاق مشتاق و خویشاوندانی که به هم رسیده اند، در انتهای روز همه آن ها آدم های معمولی هستند که می توانند برای ارتباط با یکدیگر تلاش کنند در حالی که یک فنجان قهوه و سیگار هم همراهی شان می کند.

اگر یک نفر به خودش زحمت بدهد و آدم هایی که در کافه ها نشسته اند را تماشا کند به آسانی می تواند از طریق چهره هایشان و کلمات جسته و گریخته احساسات شان را درک کند.

قهوه و سیگار می گوید در جهانی که پر از قانون های از پیش معین شده است این که خودت باشی کار ساده ای نیست. با این وجود در میان کلماتی که درهم و برهم گفته می شوند تا فضای خالی میان گسستگی های اجتماعی را پر کند همه می توانند یک نقطه مشترک بیابند که در آن خود واقعی شان را به نمایش بگذارند. در سینمای جارموش عادی بودن و متناقض بودن دو روی یک سکه هستند.

عنکبوت

  • عنوان اصلی:

    Spider
  • محصول:

    2002
  • کارگردان:

    دیوید کراننبرگ

درست مثل خیلی از فیلم های دیگر دیوید کراننبرگ دیدن عنکبوت هم کار ساده ای نیست. تماشاگر باید واقعا تلاش کند تا بتواند با قهرمان فیلم که ذهن بیماری دارد ارتباط برقرار کند یا حداقل بتواند برخی از جوانب شرایط روانی او را درک کند. در نهایت غرابت طرح فیلمنامه ما را به سوی مشاهده روانی و دیالوگ های درخشان زاویه دار و کنایه آمیز هوشمندانه ای هدایت می کند که با ظرافت از راز های یک قلب آسیب دیده پرده برمی دارد.

رالف فاینس به این نقش جوری جان بخشیده که پیروز می شود در تمام لحظات ناامیدی و سرمای وجود او را متبادر کند. کاراکتر اصلی فیلم در شرایطی به تماشاگر معرفی می شود که از بیمارستان روانی مرخص شده و در راستا خانه اش است. سکانسی که اندیشه هایش در ذهنش با تور عنکبوت به هم بافته می شوند نشان می دهد که مرکز همه تفکراتش یک شمایل است: مادرش.

هر زنی که ملاقات می کند نسخه ای از مادر مرحومش است که مرگ خشونت بارش زخم کودکی او قهرمان فیلم بوده است. کلمات مادر خطاب به پسرش که از تور عنکبوت پیچیده ذهن خودش برایش می گوید تا ابد در ذهن تان حک خواهد شد.

پرسونا

  • عنوان اصلی:

    Persona
  • محصول:

    1966
  • کارگردان:

    اینگمار برگمان

چه کسی می تواند فیلم های برگمان را به عنوان واقعیت درک کند؟ چه کسی می تواند ذهنش را درگیر سفر رویاوار اندیشه های کاراکتر های او نکند؟ برگمان که یکی از بزرگترین کارگردانان تاریخ سینماست، کلمات توضیح ناپذیر را در قاب پنهان می کند و دورنمایی از محتوا از طریق دیالوگ های پیچیده ترسیم می کند. این دقیقا همان تجربه ای است که در فیلم پرسونا محصول 1966 هم انجام داده است. جایی که سکوت با هزار کلمه پاسخ داده می شود.

الیزابت ولگر قلب داستان است و قهرمانی که آگاهانه و خودخواسته دست به سکوت زده. او بازیگر است. به لحاظ فیزیکی هنرمند سالمی است که روح زخم خورده اش تصمیم گرفته که دیگر حرف نزند. آلما نقش پرستار او را دارد. زنی که خودش را وقف کارش و مراقبت از الیزابت کرده و می خواهد روح او را شفا بدهد و خلاهایش را پر کند.

فیلم پرسونا را می توان از زاویه دید های مختلف بررسی کرد. اتفاقی که در مورد آثار هنری زیاد می افتد. لایه های فیلم سخت و سیاه و متعدد هستند. ترکیب روان الیزابت و آلما به علاوه رابطه پویا و پیچیده شان تفسیر های گوناگونی دارد و به صورت گسترده می تواند مورد مطالعه قرار بگیرد. آیا آن ها واقعا دو نفر هستند؟ یا هر کدام از آن ها بازتاب دیگری است؟ این واقعیت که آلما در اسپانیایی به معنای روح است شاید یک راهنما برای درک این شاهکار پیچیده باشد. به هر حال در همه کلمات آلما و آن چند کلمه الیزابت می توانید همه عناصر فیلم را پیدا کنید.

زنان عاشق

  • عنوان اصلی:

    Women in Love
  • محصول:

    1969
  • کارگردان:

    کرت راسل

اسم این فیلم ممکن است به نظرتان کاملا واضح و تعیین بیاید، اما راستش را بخواهید این فیلم در اصل درباره زنان عاشق نیست. فیلمی است که با چیز هایی بیشتر از این ها سر و کار دارد. عشق، دوستی، رابطه و اگزیستانسیالیسم فقط تعدادی از رشته هایی هستند که در این فیلم در هم تنیده می شوند و این قالی رنگی هوشمندانه و احساساتی را شکل می دهد.

کن راسل فیلمسازی است که هم بینش دارد و هم جسور و متهور است. شاهکار سال 1969 او یعنی فیلم زنان عاشق بر اساس همین ترکیب نایاب فیلمساز شکل گرفته است. سخت است باور کنیم که این فیلم در دهه شصت ساخته شده است، چون نگاهی روشنفکرانه به روابط انسانی، عدم امنیت و رضایت از خود در دوران جوانی دارد که در سینمای بورژوای راسل تصویر شده اند.

نگاهی فلسفی به زندگی که از دل کاراکتر هایی که خیلی خوب نوشته شده اند روایت می شود. دیالوگ نویسی این فیلم یکی از نقاط قوت آن است که سوالات عمیق اگزیستانسیالیستی مطرح می کند. دیالوگ هایی مناسب، روشنفکرانه و صادقانه که برای مدت طولانی ذهنتان را درگیر می کند.

شام من با آندره

  • عنوان اصلی:

    My Dinner with Andre
  • محصول:

    1981
  • کارگردان:

    لویی مال

فیلم شام من با آندره ساخته لویی مال احتمالا شامل نمادین ترین دیالوگ های سینماست. چه چیزی باعث می شود که شام میان دو دوست که با هم تفاوت های زیادی دارند جالب به نظر برسد؟ خود این تفاوت که شبیه نمک و فلفل زندگی است برای جالب بودن کافی است. از زمانی که این دو نفر سر میز می نشینند تماشاگر در مکالمه ای شرکت می کند که یکی از جالب ترین دیالوگ هایی است که تا به حال شنیده.

زمان یک تجربه و در حال تغییر است. زمان، زندگی است و زندگی، زمان است. در نتیجه ملاقات با کسی بعد از مدت طولانی می تواند باعث معرفی ما به یک آدم کاملا جدید شود. اتفاقی که پر از تجربه است و داستان هایی که می شود با این آدم جدید تقسیم کرد. والاس شاون در طول قرار ملاقات شامش با آندره گرگوری در چنین موقعیتی است. او که یک عملگرای سنتی است به زحمت قبول می کند که با آندره شام بخورد. در حقیقت روایت های دوستش از ماجراجویی هایش چندان به مذاقش خوش نمی آید، اما هر چه جلوتر می رود به نظر می رسد که نمایش جنبه های سورئال زندگی قدرت های ذهنی او را تثبیت می کند.

این فیلم مثل قدم زدن روی کره زمین است در حالی که دو نفر فقط سر یک میز نشسته اند. مال در این فیلم تاثیر قدرتمندانه دیالوگ های خوب طراحی شده را نشان می دهد.

دختر چینی

  • عنوان اصلی:

    La Chinoise
  • محصول:

    1967
  • کارگردان:

    ژان لوک گدار

تماشای سینمای ژان لوک گدار مثل این است که صد ها قطعه یک شیشه شکسته را کنار هم بگذارید. چه کسی می تواند مطمئن باشد که همه قطعات را درست چیده است؟ کار دشواری است، اما این گذار شخصی تقریبا به صورت اجتناب ناپذیری همیشه باعث می شود بخشی از خودتان را پیدا کنید و با اندیشه هایی دست و پنجه نرم کنید که تلاش دارید مخفی نگهشان دارید.

ساختار روایی فیلم دختر چینی از استاندارد های مرسوم فاصله دارد. طرح فیلمنامه مکالمه میان دانشجویان فعال سیاسی دانشگاه است و احساسات آن ها و گاهی تندروی های سیاسی شان را روایت می کند. احساساتی که تحت تاثیر اوضاع سیاسی و اجتماعی است.

این فیلم مانیفست سیاسی تند و تیز شخصی گدار است. لازم نیست حتما با نظرات او موافق باشید تا این سیلاب اندیشه ها از طریق کلمات به نظرتان جالب بیاید. همه این مکالمات اتمسفر سیاسی یک دوره را تصویر می کند. فیلمی که همان قدر که به سیاست مرتبط است به فرهنگ هم مربوط است. فیلم دختر چینی قطعه ای اریجینال از هنر است که استحقاق این را دارد هر عشق فیلمی دقیق آن را دوباره و دوباره نگاه کند.

منبع: tasteofcinema

منبع: برترین ها
انتشار: 11 شهریور 1399 بروزرسانی: 6 مهر 1399 گردآورنده: lison.ir شناسه مطلب: 1075

به "پیچیده ترین دیالوگ های سینما؛ از برگمان تا کوبریک" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "پیچیده ترین دیالوگ های سینما؛ از برگمان تا کوبریک"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید